Context:
Dit is mijn eerste column voor de nieuwsbrief van Badminton Vereniging Almere. Aangezien een columnist stopte, werd mij gevraagd zo nu en dan eens een stukje te schrijven. Eerst even uitzoeken wat een column nou eigenlijk is.
Om maar meteen door de virtuele brievenbus van de deur in huis te vallen; een column, wat is het en wat maakt dit fenomeen het lezen waard? Volgens Van Dale is deze vorm van eenzijdige communicatie een regelmatig verschijnende, ondertekende rubriek in een dag- of weekblad, met een eigen karakter. Het eenmaal per maand verschijnen bepaalt de regelmatigheid en het tekenen gaat hieronder wellicht nog gebeuren. Tot zover het vrij makkelijk reproduceerbare gedeelte. Een moeilijker aspect wordt bepaald door de karakteristieke inhoud, die, in de meest ideale situatie, door de doelgroep ook nog eens als aangenaam aangenomen wordt. Hieruit blijkt dat de doelgroep een cruciale rol vervult in dit verhaal. Dus wat is mijn doelgroep? Badmintonnenden die nog nooit gehoord hebben van prozaïsch enkelvoud of de pejoratief BrEeZaHtAaL? Ik hoop het, want hierover valt toch echt weinig zinnigs te vertellen. Of is de doelgroep ondergeschikt en moet ik gewoon schrijven over hetgeen mij bezighoudt in het dagelijks leven? Over badminton, en in het bijzonder de daarbij behorende competitiewedstrijden, zal het de komende tijd sowieso wat minder gaan. Immers; veel enerverende gebeurtenissen om aan de grote klok te hangen vinden niet plaats. En als deze al plaatsvinden, worden die ruimschoots door een groot publiek besproken op onze webstek. Het reilen en zeilen van een abattoir is jammer genoeg ook al redelijk volledig besproken. Weer een onderwerp minder, waar ik graag een kantje aan had besteed. Overigens ben ik van mening dat sarcasme een prachtige uitvinding is. Niet te verwarren met het woord spasme, waarmee het broodnodige badminton bruggetje in dit stukje meteen gemaakt is.
Zoals ondertussen wel duidelijk is geworden; Nederlands, of taal in het algemeen, is een onderwerp waar ik vrij veel mee bezig ben. Ik zal dan ook proberen iedere maand harmonie te vinden tussen (het schrijven over) het nonchalante badminton dat ikzelf tentoonspreid, de algemene badmintonzaken rondom deze gebeurtenis en de puristische instelling die ik behartig op het gebied van taal. Hierbij is vooral het eerste element het minst boeiend voor de gemiddelde columnlezer. In feite is alleen het tweede onderwerp dit niet, waarmee we weer bij de doelgroep belanden. Wat is boeien eigenlijk? Uitgaande van de meest gangbare betekenis, althans, in mijn beschermde omgeving, is dat iets wat de aandacht vasthoudt, of de geest bezighoudt. Of allebei tegelijk, maar dat ligt aan de mate van zweverigheid van columnlezende badmintonners. De ontwijkende uitspraak "Boeie!" gebruik ik persoonlijk regelmatig. In mijn geval is dat dus meestal om het onderwerp van onderwerp te doen veranderen. Als iets boeiend is, bedoel ik dus vaak dat het eigenlijk niet boeiend is. Het tegenovergestelde is doorgaans echter niet waar. De term boeiend is in principe dus al boeiend op zich en verzorgt daarmee voor zichzelf een functie als solitair pleonasme. Of ligt dit niet aan het woord, maar aan de kronkel in mijn hoofd? De onontkoombare feitelijkheid is dat u alleen al vrijwillig aan het lezen van deze column bent begonnen en dat u het tot hier hebt uitgehouden. Hiervan uitgaande zeg ik dat u wellicht een deel van deze kronkel met mij deelt en dat op zich is al genoeg informatie om de hele analyse met betrekking tot de doelgroep achterwege te laten. De grap is echter dat deze ontleding een fundamenteel onderdeel is van dit stukje. Mijn stukje met de kronkels die daarbij horen. De kronkels van een karakteristieke column. En dat deze column eigenlijk als twee gepresenteerd wordt, is hopelijk de enige onvolkomenheid. Bedankt voor uw overlevend overlezend vermogen.
K.
Reeds drie door derden achtergelaten reacties op deze kronkel.
.
.