Kantinedienst
Dat is het eerste gespreksonderwerp dat mij nu, zittend in een halfvolle trein van hartelijk Rotterdam richting huiselijk Almere, een avondje badminton tegemoet reizend, te binnen schiet. Eigenlijk is bardienst een betere verwoording, maar ik probeer natuurlijk consequent te blijven wat betreft de titels; een detail dat de doorgewinterde lezer, die op dit moment waarschijnlijk ingesneeuwd is, allang opgevallen was.
Een avondje zelf bardraaien komt eens in de vier weken voor en op dat moment sta ik wat anderen betreft stilletjes achter de bar biertjes te tappen, flesjes te ontdoen van hun dop en zwart en doorzichtig water uit een automaat te persen. Zo makkelijk als ik nu mijn kantje volschrijf, zo moeilijk heb ik het op dat moment met het voeren van een zinnig of zelfs zinloos gesprek met willekeurige barhangers, mensen die ik amper ken. Misschien ligt het wel aan het feit dat ik achter de bar sta en er niet aan zit. Meestal lukt een redevoering aan de andere kant wel redelijk, maar dat kan liggen aan het feit dat je dan je gesprekspartners min of meer zelf uitkiest en alleen gaat zitten bij mensen aan wie je echt iets te vertellen hebt of die je interesseren. Of misschien merk je niet dat een gesprek niet loopt, omdat je wegloopt als het afgelopen is. Tijdens een bardienst doe je dit laatste, als het communicatief even niet lukt, natuurlijk niet.
Hoe dan ook; ik heb zelf gekozen voor het tappende vrijwilligerswerk en eigenlijk vind ik het wel leuk. Net zoals ik toegezegd heb deze column eens in de maand te schrijven. Iets dat me iedere keer weer van mijn belangrijke studentenwerk houdt, maar dat me tijdens de bezigheid en ook achteraf telkens weer goed stemt. Het is een vreemd iets. Waarom doen mensen soms toch dingen waar ze niet goed in zijn of waar ze geen tijd voor hebben? Is het de drang naar het oneindige leren? Of is dat alleen een raar iets bij mij? Ik zou niet weten wat ik zonder deze houvasten in het leven moet. Het enige zekere is nou eenmaal dat je nooit uitgeleerd bent. En natuurlijk dat niets zeker is.
Wat ook zeker nooit zeker is, is het tijdstip dat je op een doordeweekse speelavond de kantine verlaat. In de kantineregels van 12 februari staat immers niets over de sluitingstijd. Wel een heel stuk over het verbod op het zelf meenemen van etens- en drinkwaren, wat voor volgend jaar betekent dat er, in ieder geval door mij, geen exotische chips meer genuttigd zullen worden na een competitiewedstrijd en dat de frituurpan dan maar overuren zal moeten maken, maar dat even terzijde. Nee, het tijdstip van de laatste ronde ligt maar net aan de persoon achter de bar en het gezellige inlevingsvermogen van diegene.
Voorzover ik het kan beoordelen heb ik dat vermogen wel. Ik benut het alleen nooit voluit, wat vaak leidt tot aantijgingen als "goh, wat ben jij ongezellig". Een antwoord dat daarop meestal in mijn hoofd rondcirkelt, is "goh, wat ben jij onwetend", maar uit angst voor het vertonen van arrogantie en het ontlokken van onbegrip laat ik die gedachte meestal voor wat het is; een stukje confrontatie waar de wereld niet op voorbereid is. Een brede glimlach en een vol glas schuimend bier doen op zo'n moment beter dienst als wondermiddel. Een middel dat als enig doel heeft de gezelligheid in de kantine te handhaven. En wie ben ik om daar een stokje voor te willen steken?
Tot aan of achter de bar!
K.
Reacties (toevoegen)
Reeds zeven door derden achtergelaten reacties op deze kronkel.
-
→ NLS typte rond 17:26 uur op de 062e dag van 2005:
Weer een leuk stukkie.
Ik denk dat je columns bent gaan schrijven als ontspanning voor het zwarestudenten werk dat doorgaans je pad doorkruist. Zo heeft iedereen zijn eigen vorm van ontspanning, gelukkig maar anders was het hier een saaie boel geweest op aarde.
he ik ben de eerste die reageert
-
→ Martijn typte rond 23:32 uur op de 062e dag van 2005:
Hey K, wat zou je vinden van bardienst in een 'virtual bar', zoals Café de Wereld?? Combineer je de bardienst met je internet-passie; er komen allemaal bijzondere mensen langs; ik zie ze ook nooit morsen, dus schoonmaken is ook wel handig...
-
→ mia typte rond 15:09 uur op de 063e dag van 2005:
goed dat ik dat weet volgende keer lekkere koffie van de barman
-
→ Henk Mostert typte rond 22:15 uur op de 063e dag van 2005:
Beste K,
Een waarachtig stukje poezie, met heel veel waarheden en een stukje gein. Het moet mij van het hart dat er ten aanzien van sluitingstijden wel degelijk regels zijn. Van maandag tot en met donderdag mag men om 11.15 laatste ronde roepen en om 11.30 de boel sluiten en op vrijdag is dat om 00.15 laatste ronde en om 00.30 sluiten. Maar dan ook weer als men het naar de zin heeft, niet vroeg op hoeft dan is men vrij de regels naar eigen goeddunken te hanteren. Per slot van rekening willen wij onze vrijwilligers niet te veel beknotten, want anders verlies je ook dat laatste stukje vrijheid als vrijwlliger en juist die categorie achten wij hoog en zijn wij zuinig op.
Als je inderdaad de intentie hebt om maandelijks iets over de gebeurtenissen van de ambachtelijke zijde van bar te schrijven over de gezellige mensen aan de betalende zijde dan juich ik dat ten zeerste toe. Misschien horen we nog meer leuke dingen. Hoe dan ook, ga door -
→ Ferry typte rond 21:04 uur op de 068e dag van 2005:
Hey K!
Leuke column! Het leven is zwaar en dan ga je columns schrijven!
Ziet er goed uit, veel succes ermee verder. Ik kijk uit naar de volgende! -
→ K reageerde hierop:
Ik hou je op de hoogte!
Cya @ de bushalte. -
→ anoniem typte rond 05:35 uur op de 073e dag van 2005:
zoals altijd, goeie column.. alleen jammer dat u nooit schrijft over positieve dingen, maar altijd kritiek hebt. maar ja, het is uw mening wat deze column zo goed maakt, en ik ben ook benieuwd naar uw volgende
-
→ K reageerde hierop:
Goede reactie (positief). Alleen jammer dat 'ie van een anonieme persoon komt (kritiek).
Zoals u ziet; positivisme en kritiek kunnen vaak samen door één deur. Opbouwende kritiek is nog een vorm waarin deze twee 'tegenpolen' samensmelten.
Ongenuanceerd schoppen tegen een maatschappij kan alleen als je vindt dat er niets mis is met je eigen benen. En dat laatste is iets wat ik niet doe. Integendeel; ik probeer de kritiek zoveel mogelijk aan mijn kant te leggen. Dat heb ik ook in deze column gedaan, maar het is begrijpelijk dat niet iedereen dat merkt. Subtiele zelfspot wordt door de meerderheid vaak verkeerd geprojecteerd. En dat is een probleem dat je niet alleen op een digitale snelweg met wederzijds onbekende weggebruikers tegenkomt, maar zelfs nog in het alom geprezen echte leven, met mensen die je al jaren kent (of denkt te kennen). Gelukkig ben ik nog jong en heb ik een heel leven voor me om uit te zoeken of een oplossing daarvoor bij mij ligt.
Simpelweg gezien ligt het maar net aan de instelling of de mening van de lezer. Ik ben dan ook benieuwd naar uw volgende reactie, die hopelijk iets minder anoniem is, waardoor ik me nog positiever kan opstellen
. -
→ anoniem typte rond 05:38 uur op de 078e dag van 2005:
daar zal ik u gelijk in moeten geven, zolang t positieve erin blijft en niet verbitterd raakt. (dat woord is waarschijnlijk wat overdreven, maar ik ben niet goed met woorden en kan even nergens anders op komen)
ga in elk geval zo door.