Kreeftdicht

Context:

Weer een column voor mijn sportvereniging. Vandaar ook de bruggetjes naar badminton.

Een teleurstelling vooraf; deze column is niet als retrograde geschreven. Naar mijn idee is het sowieso vrij onmogelijk om op die manier een column, die door iedereen wordt begrepen, te produceren. En dat is natuurlijk wel wat we willen. Op een gekunsteld verhaal, bestaande uit zinnen als "iets aparte tetra-pastei" of "mooie zeeman nam Anna mee, zei oom", zit waarschijnlijk niemand te wachten. Het schrijven van veelvuldige παλινδρομος (palin dromos; terug lopen) blijft voor mij een droomoord en laat ik dan ook graag over aan Battus.

Over de klassieke (Griekse) Oudheid gesproken; het sterrenbeeld kreeft komt volgens een bepaalde theorie ook hiervandaan. Om een lange mythe kort te maken; toen Herakles (of Hercules voor de latinisten) in zijn jonge jaren bezig was met het doden van een negenkoppige Hydra, kwam een krab diezelfde koppigaard een handje helpen. Herakles was natuurlijk een heuse mythische held, dus beide andere creaturen legden het loodje. Hierover alleen al kun je uren uitweiden, maar het volstaat te vertellen dat uiteindelijk de krab door Hera (of Iuno) aan de hemel geplaatst werd. Vroeger werden dit soort verhalen wel vaker verteld, ter verkläring ende vermaeck. Net als de columns van nu; die bestaan vaak ook uit bullshit, en tóch worden ze gelezen. Ik ben er blij om, want deze interessante menselijke eigenschap maakt het schrijven (van) een stuk makkelijker.

Terug naar de krab (cancer in het Latijn) uit het verhaal. Die heeft blijkbaar ook het grootste werk van Ovidius gelezen en zich in het Nederlands tot kreeft gemetamorfoseerd. Misschien is dit wel de reden dat mensen met dit sterrenbeeld zo ingewikkeld in elkaar zitten. Ook ikzelf maak me schuldig aan laatstgenoemde. Op alle gebieden in mijn leven komt de kreeftheid terug.

Zo ook tijdens het badmintonnen. De intermenselijke krachtstrijd tijdens bijvoorbeeld een single is niet alleen een fysieke, maar zeker ook een mentale. De controle over dat laatste is vooral belangrijk als je met plezier wilt spelen. Op de baan op een discursieve manier aanvoelen wanneer je kunt discussiëren over het discutabele feit dat een discus..euh..shuttle in of uit is, zonder daarbij jezelf en je tegenstander in diskrediet te brengen, zou daarom eigenlijk een vast onderdeel van het kleurenschema moeten zijn. Vanzelfsprekend niet geheel met die terminologie, want zelfs ik snap voorgaande zin al niet meer. Wat ik bedoel te zeggen, is dat gezelligheid tijdens het spel als eerste op mijn badmintonwensenlijst voorkomt. Niet alleen het spelletje zelf, maar ook het nazitten met anderen wordt drastisch door dit gegeven beïnvloed. Voor mij zowel een prettig middel als doel.

Wordt bovenstaande denkwijze gevormd door een bepaalde stand waarin sterren stonden tijdens mijn geboorte? Of had Jean-Paul Sartre gelijk met "zijn" existentialisme? Cogito ergo sum draaide hij gewoon om; ik ben, dus ik denk, doe en schrijf maar wat. De buitenwereld heeft hier totaal geen invloed op en de mens is niets anders dan wat het van zichzelf maakt. Interessante redenering, maar in de praktijk zal het maar weinig voorkomen. Sociale vaardigheden zijn wel degelijk de pap waar andere mensen een vinger in hebben. Dat maakt het nou eenmaal tot een sociaal iets. Die van mij zijn bijvoorbeeld nog niet geheel ontwikkeld. Zo heb ik nogal eens de behoefte mij niet op mijn gemak te voelen bij mensen die zich niet bij mij op hun gemak voelen. Een circulus vitiosus, ik hoor het u denken. En inderdaad; dat is het. Gelukkig kan deze cirkel, net als alle andere anacyclische-, anastrofe-, bifrontale-, diabolische-, janus-, karkinische-, keer-, kreeft-, recurrente-, retrograde-, sotadische- of symmetrische woorden worden gelezen als een simpele palindroom.

Net als deze tekst, die achteraf toch wel als een kreeftdicht geschreven is; lees hem van achter naar voor en het slaat nog steeds nergens op.